انبیائی که از طرف خدا برای هدایت مردم مبعوث شدند هر کدوم معجزاتی داشتند که بیانگر ارتباط شون با خدا بود. معجزه به بیان خودمونی کاری هست که دیگران نمی تونند انجامش بدن و به همین دلیل بیانگر ارتباط نبی با خدا هست.[1] اما اینجا یه سوال پیش میاد و اونم اینکه توی دن

اولین تفاوت بین معجزه و کارهای خارق العاده بشری اینه که معجزه تمرینی نیست، ولی کارهای دیگه تمرینی هستند. برای مثال پهلوونی که الان یک ماشین باری بزرگ روی دستش بلند می کنه از وزنه های یک کیلویی شروع کرده و کم کم زیادش کرده تا به اینجا رسیده. اما وقتی به یه پیامبر می گن از دل کوه شتر در بیار نمی گه بذ

بحث ما در تفاوت بین معجزه و کارهای خارق العاده بشری بود. گفتیم اولین تفاوت اینه که کارهای انبیا تمرینی نیست. اما دومین تفاوت اینه که معجزه تحصیلی و یاد گرفتنی نیست. آقایان مخترع و ساحر و مرتاض هر کدوم برای کارهایی که انجام دادند یا درس خوندند یا استاد دیدند و یا دوره گذروندند. اما پیامبر نیاز به هیچ

بحثمون رسیده بود به تفاوت های بین معجزه و کارهای خارق العاده بشری. دو تا از این تفاوت ها (تمرینی و تحصیلی بودن) رو گفتیم. اما تفاوت سوم: کار های خارق العاده بشری تخصصی اند. یعنی یک مرتاضی که تمرین کرده چهل روز نخوابه، اگر بهش گفته بشه به جای نخوابیدن مثلا چهل روز روی سرت بایست نمی تونه. یا اگر یک سا

بحث ما توی تفاوت های بین معجزه و کارهای خارق العاده بشری رسید به تفاوت چهارم. سه تفاوت قبلی عبارت بودند از تمرینی، تحصیلی و تخصصی بودن. تفاوت چهارم در نیته. پیامبر خدا معجزه می کنه برای تربیت و هدایت انسان ها، نه برای سرگرمی، اما ساحر و مخترع و مرتاض اگر کاری می کنند یا برای اینه که یه عده رو دور خو

تفاوت پنجم بین معجزه و کارهای خارق العاده بشری اینه که مخترع و ساحر و جادوگر و ... مبارز طلبی نمی کنند. یعنی اینطور نیست که بگن ما این کار رو کردیم و دیگه هیچ کس نمی تونه کاری شبیه به این بکنه. ضمن اینکه اختراع های جدید تر، مرتاضی های عجیب تر و سحر های تازه تر دلیلی بر این ادعا هست. همون طور که شای

بحث در مورد مشکلات فراوان قانون گذاری توسط بشر بود و اینکه قانون گذاری باید الهی باشه. یکی دیگه از مشکلات قانون گذاری بشری اینه که اگر یک انسان قانون گذار شد، این قانون برای هیچکس دیگه ای مقدس نیست و شاید برای خیلی ها حتی قابل احترام هم نباشه. چرا؟ چون اون کسی که این قانون رو قرار داده یکی مثل خودم

مسئله بعدی که باعث می شه به سمت قانون های الهی بریم و قانون گذاری مردم بی فایده باشه مسئله شک هست. شک در خیلی چیزها وجود داره. اینکه این قانون گذار از کجا من رو شناخته؟ از کجا نیاز ها و سعادت من رو شناخته؟ تا چه حد شناختش درست بوده و ... اما بر فرض که همه این شک و شبهه ها از بین بره باز هم یک شک خیل

همه مون می دونیم که خدا ما رو آفریده. این رو هم می دونیم که خدا کار بیهوده و عبث انجام نمی ده، پس از آفرینش ما هدف داشته. هزاران دلیل می تونه برای خلقت ما وجود داشته باشه و ممکنه که ما، خودمون نتونیم به مقصود اصلی خداوند پی ببریم. در نتیجه خدا می خواسته هدفش رو از خلقت ما بهمون بگه تا ما توی مسیری ک

بحث در مطالب اخیر بر سر این بود که چه نیازی به انبیاء الهی داریم و چرا خودمون نباید برای زندگی خودمون قانون گذاری کنیم که چند تا دلیل رو گفتیم و توضیح دادیم حالا یک سوال پرسیده می شه: اصلا قبول که علم ما ناقصه و اون قدری هم که علم داریم خالی از اشتباه نیست و غرایز هم روی تصمیم گیری هامون موثره. همه

در رابطه با اینکه قانون های بشری رو خود بشر قرارداد بکنه یک مشکل دیگه هم علاوه بر همه مشکلات سابق (نقص علم،اشتباه، غرایز، نارسایی وجدان و ...) وجود داره. اونم اینه که خیلی اوقات برخی انسان های فرهیخته و عالم یک چیزی رو می فهمند ولی نمی تونن بیان بکنن. مثلا زمان جشن های 2500 ساله، پزشک های می فهمیدند

بعضی ها می گن توسل به هر کس و هر چیزی غیر از خدا شرکه. توسل به امامان معصوم شرکه. یا حسین و یابن الحسن گفتن شرکه. اما ما می گیم: ضمن اینکه همه کاره خداست منافاتی نداره که چیز دیگه ای هم واسطه باشه و این موضوع توی قرآن هم اومده. همه مون می دونیم که مدبر همه هستی خداست. اما همین خدا به فرشته ها گفته «

کلمه «رب» تو قرآن زیاد تکرار شده: «رب العالمین»[1]، «رب العرش العظیم»[2]، «رب السماوات و الارض»[3]، «رب آبائکم الاولین»[4]،« رب المشرق و المغرب»[5] و ... نمونه هایی از کلمه رب تو قرآن هست. بگذریم از اینکه برخی از همین ها هم توی قرآن تکرار شده. در جای دیگری از قرآن هم اومده که خداوند یکتاست.[6] از ای

بعضی ها به آیه شریفه 25 سوره فرقان[1] استناد می کنند و می گن توسل کردن و درخواست کردن از هر کسی غیر از خدا (ائمه معصومین علیهم السلام) شرک محسوب می شه. در جواب باید بگیم : آیه شریفه کسانی که همراه با الله، خدای دیگری رو می خوانند ملامت کرده. نه اینکه هر کسی رو صدا بزنند. بله، اگر کسی اعتقاد به خدا ب

اعتقاد به توحید با بیان های مختلفی تو قرآن اومده. مثلا «ایاک نعبد»[1]، «قل هوالله احد»[2] و ... و این اعتقاد آثاری داره. اولا: وقتی کسی معتقد به توحید شد دیگه نباید بله قربان گوی دیگران باشه. شرق و غرب عالم هم که جمع بشن، کسی که معتقد به توحید باشه برای خدا کار می کنه و دیگران براش مهم نیستند. من که

قرآن چند جا پيغمبر را تهديد مىu200fكند يك جا راجع به خدا، يك جا راجع به امام، راجع به توحيد مىu200fگويد: «لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ»[1] اگر مشرك شوى عملت نابود مىu200fشود، تهديد مىu200fكند. راجع به امامت هم تهديد مىu200fكند، تهديد امامت اين استu200f «وَإِن لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْ...

طبیعت بی هدف و بیهوده و بدون نظم نیست. همه اینها شاهدی بر توحیدی بودن نظام خلقته. خیلی اوقات ما فکر می کنیم خیلی از مسائل توی طبیعت بیهوده است و ممکنه هدرشون بدیم. مثل برگی که زرد شده. اما همین برگ زرد خیلی خیلی مهمه. اونقدر که خدا توی قرآن ازش یاد کرده.[1] همین برگ زرد رو که ما بر می داریم می سوزون

بحث نبوت، بحث نیاز به رهبر آسمانی هست. رهبری که از طرف خدا اومده باشه و وظایف مربوط به خودش رو انجام بده. از قرآن هم اینطور استفاده می شه که هر امتی و هر گروهی یک نبی و یک رهبر آسمانی داشتند.[1] حالا سوال اینجاست که اصلا ما چه نیازی به یک رهبر آسمانی داریم؟ اگر برای قانون گذاری هست، مگه خودمون عقل ن

یکی از دلایلی که انبیا به خاطر اون اومدند، بیان کردن قانون های الهی بود. خب حالا چرا انبیاء باید قانون هامون رو بیان کنند؟ مگه ما خودمون عقل نداریم؟ خودمون دور هم جمع می شیم ببینیم چطور باید زندگی کنیم. یک نکته خیلی مهم تو این موضوع اینه که علم ما ناقصه. اگر کسی که می خواد قانون بذاره از آینده اطلاع

بحث در مورد دلیل های ما برای نیاز به پیامبران بود. در مطلب قبل گفتیم دلیل اول این بود که ما به آینده علم نداریم و در نتیجه قانون گذاری رو نمی تونیم نسبت به آینده درست انجام بدیم. دلیل دوم که مکمل دلیل اول هست اینه که این علم نداشتن ما به آینده علاوه بر اونی که گفتیم باعث می شه قانون های ما اشتباه از